Mijanie czasu

| Dodano: 10 lipiec 2013 | Dodana przez: rappoetyk

Share

Okładka

Twoja ocena

"Mijanie czasu" Stanisława Kuczkowskiego to długo wyczekiwana opowieść, ściśle związana z życiem pisarza i bliskich mu osób. Jednocześnie - jak twierdzi - w żaden sposób nie jest to autobiografia. Autor starał się zawrzeć w tej książce wzruszające elementy "czasu. Czasu, który mijał". Ukłonem autora w stronę czytelników jest wyjątkowa cena książki: -40%!

... Cała akcja ma miejsce w latach 1950-1965, kiedy wiele się wydarzyło w życiu bohatera opowieści. Krzysztof wydoroślał, wszystko wokół zmieniało się, ale jak zawsze, ludzie kochali się, rodziły się dzieci, niestety - także umierały, czasem tragicznie. Polska otrząsała się z koszmaru wojny. Kuczkowski przedstawił ten ciąg wydarzeń w nadziei, że może wgłębiając się w tę w gruncie rzeczy prostą opowieść - Czytelnik odczuje także momenty wzruszenia oraz odnajdzie urok autentyzmu i prostoty opisu. Przecież "człowiek często widzi sens swojego życia właśnie poprzez przeżyte dobre i smutne wzruszenia". To one powodują, że nasza pamięć nie zastyga, że nas ciągle ożywia nadzieją, że potrafimy znaleźć siłę i chęć przetrwania. Dlatego też warto poświęcić chociażby jeden wieczór i pochylić się nad literaturą, która daje te możliwości.

Dostępna w

Opinie o: "Mijanie czasu"

Opinia

O pasji, podążaniu własną drogą i przeznaczeniu

Awatar użytkownika

"Mijanie czasu" to opowieść, którą się chłonie i odczuwa, która odpręża, umila i uprzyjemnia czas z nią spędzany, którą się delektuje i do której chce się wracać bez względu na porę dnia bądź nocy. Owa pozwala na chwile zadumy, przenosi w podróż do przeszłości, przywołuje młodzieńcze wspomnienia (nie ma tu znaczenia różnica lat). Jej smakowanie rodzi tęsknotę za minionymi latami, ówczesnymi smakami i zapachami oraz za beztroską. Sprawia, że odtwarzają się wyraziste i pełne uczuć obrazy sprzed kilkunastu lat, w których kolejno przewijają się zabawy z rówieśnikami, pierwsze miłości, egzaminy maturalne, czasy studenckie, wakacje u dziadków lub cioć na wsi, pomoc w gospodarstwie, spacery nad rzekę i do lasu, chwile spędzane na łonie natury, popełniane błędy, pierwsze sukcesy i porażki, bunty dziecięce i nastoletnie (których przypomnienie teraz wywołuje uśmiech na twarzy) oraz moment wchodzenia w dorosłość - ten najtrudniejszy i najbardziej odpowiedzialny etap. Skrawki własnych wspomnień nasuwających się w trakcie lektury sentymentalnego utworu Stanisława Kuczkowskiego uświadamiają upływ czasu. Ów biegnie szybko, za szybko, ciągnąc za sobą różnej maści przemiany zachodzące w kraju i na świecie, a nade wszystko zmieniając człowieka, jego losy, życiowe drogi i wartości, którymi się kieruje. Czasu nie da się zatrzymać, cofnąć, spowolnić. On mija nieubłaganie, ale wspomnienia pozostają. Są niebywale cenne, zatem warto o nie dbać.
 "Mijanie czasu" to niezwykle życiowa proza  o przyjaźni, miłości, rozstaniach i powrotach, poszukiwaniu i odkrywaniu siebie. O pasji, podążaniu własną drogą i przeznaczeniu. O walce z chorobą, samobójstwie i śmierci. O zdradzie, trudnych wyborach i pożegnaniach. O sile intuicji, nadziei i wiary. O cierpliwości, upartości i beztrosce. O upływającym czasie i nieprzemijalności uczuć. I wreszcie o tym, że czasem warto poczekać...
Otulona nastrojową aurą, przyjmująca stonowane barwy, kontemplacyjna, liryczna, tkliwa i przyjemna - taka jest powieść Stanisława Kuczkowskiego. Serdecznie polecam!
https://wielbicielka-ksiazek.blogspot.com/p/blog-page_13.html

14 marzec 2018 12:10

Opinia

Mijanie czasu

Awatar użytkownika

Miałam dokładnie takie same odczucia, jak przedmówczyni. Powrót do smaków dzieciństwa, dziecięcych i dorosłych problemów dnia powszedniego, spotykanych na swej drodze ludzi - jakbym czytała o swoim życiu. Godna polecenia książka, która pozwala zatrzymać się na moment w pędzącym dziś świecie, wzbudza refleksje, daje do myślenia...

16 wrzesień 2013 16:58

Nowa opinia

Recenzje dla: "Mijanie czasu"

Źródło www.moznaprzeczytac.pl

Książka, którą czytałam rozdarta wewnętrzną sprzecznością. Zachwyt mieszał się z całą gamą innych uczuć, wciąż przybierając na sile. Ta historia po prostu jest jedną z tych, po której lekturze w jakimś stopniu zmęczeni i wyzuci z wszelkich emocji odkładamy ją na bok i wzdychamy w poczuciu spełnienia. Rok 1950. Powojenna Warszawa powoli budzi się do życia. Ludzie wciąż niepewni jutra, uwolnieni z gehenny wojny nie umieją znaleźć się w nowej rzeczywistości. Właśnie tam żyje zaledwie 14-letni Krzyś razem z...

Nowa recenzja

Proszę się zalogować

Aby dodawać recenzje oraz zmieniać opisy należy się zalogować.
Jeśli nie masz jeszcze konta:

Adding grade as non logged

Niezalogowani użytkownicy muszą potwierdzić przyznanie oceny dla książki. Jeśli nie chcesz przyznać oceny zamknij to okno, zalogowani użytkownicy nie muszą potwierdzać dodania oceny.

Oceń książkę

Znajdź nas na Facebooku

Partnerzy

Subiektywnie o książkach
Dwumiesięcznik SOFA
Wydawnictwo Psychoskok
Wydawnictwo MG
Kuźnia Literacka
Zażyj Kultury
Fundacja  Polonia Union
Kulturalne rozmowy